Mutlu olabilmek için bazen çok şey gerektiğini sanırız…

Tıpkı evlendirme programlarındaki insanlar gibi…

Evi olsun, arabası olsun, emekliliği olsun gibi…

Doğrudur bazı şeylere ihtiyaç var ama mutluluk öyle birşey ki bazen sadece sevgi dolu bir bakış bile yeterlidir.

Mutluluk sürekli olan birşey de değil…

Sürekli olsaydı zaten bu kadar değerli olmazdı…

Genel olarak mutlu olabilmek için illaki bazı şeylerin gerekli olduğunu sanmak ise ayrı bir yanılgıdır.

İnsanlar ölene dek mutlu olmak için arayışını, arayışlarını sürdürür. Türlü türlü yollar dener, yeni yeni insanlar tanır, günün sonunda tüm bu arayışların nedeni aslında bir nebze de olsa insanın kendini mutlu hissetmesi içindir.

Halbuki insanoğlu hiç birşeye ihtiyaç duymadan, elinde birşey olmadan mutlu olabilmeyi bir başarsa bunun ne kadar basit olduğunu anlayıp sevinecektir.

Şu koca dünyada insan yalnız doğar ve yalnız ölür. Ölürken etrafında insanların olması insanın yalnız olmadığı anlamına gelmez. Her insan kendi içinde yalnızdır. Ve bu haldeyken kendi kendine yetebilen ve mutluluğun aslında sevgi dolu bir bakıştan öteye gitmediğini anlayan insanlar daha huzurlu bir yaşam sürdürür.

Daha fazla hiç birşey insanı daha fazla mutlu etmez.

Dünyanın ne çok başarılı ne de çok zengin insanlara ihtiyacı vardır. 

Bir ailenin de ne daha çok başarılı ne de daha çok zengin aile bireylerine ihtiyacı vardır. Bunu bir anlasanız…Neler değişir tahmin bile edemezsiniz…

Dünyanın sadece daha çok merhametli insanlara ihtiyacı var. Şefkat dolu, sevgi dolu insanlar bize lazım…

Tıpkı bir ailenin sahip olacağı merhametli ve sevgi dolu bireyleri gibi…

Ektiğiniz tohumlara dikkat ediniz. Sevgi ve merhamet tohumları ekilen bir ailede sevgi her engeli aşar…

Merhametin ve sevginin iyileştirici gücünü önemseyin ve hayatınızdan hiç eksik etmeyiniz…